تو نيستي كه ببيني

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاري است!

چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست!

چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است!

□

هنوز پنجره باز است.

تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري.

درخت ها و چمن ها و شمعداني ها

به آن ترنم شيرين ، به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب ، مي نگرند .

□

تمام گنجشكان

كه در نبود تو

مرا به باد ملامت گرفته اند؛

تو را به نام صدا مي كنند!

هنوز نقش تو را از فراز گنبد كاج

كنار باغچه ،

                زير درخت ها ،

                                    لب حوض

درون آينه ي پاك آب مي نگرند

□

تو نيستي كه ببيني ، چگونه پيچيده است

طنين شعر نگاه تو در ترانه ي من .

تو نيستي كه ببيني ، چگونه مي گردد

نسيم روح تو در باغ بي جوانه ي من .

□

چه نيمه شب ها ، كز پاره هاي ابر سپيد

به روي لوح سپهر

تو را ، چنانكه دلم خواسته است ، ساخته ام!

چه نيمه شب ها – وقتي كه ابر بازيگر

هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير

به چشم همزدني

ميان آن همه صورت ، تو را شناخته ام!

□

به خواب مي ماند ،

                       تنها ، به خواب مي ماند

چراغ ، آينه ، ديوار ، بي تو غمگينند

تو نيستي كه ببيني

                      چگونه با ديوار

به مهرباني يك دوست ، از تو مي گويم

تو نيستي كه ببيني ، چگونه از ديوار

جواب مي شنوم .

□

تو نيستي كه ببيني ، چگونه ، دور از تو

به روي هرچه درين خانه ست

غبار سربي اندوه ، بال گسترده است

تو نيستي كه ببيني ، دل رميده ي من

بجز تو ، ياد تو همه چيز را رها كرده است .

غروب هاي غريب

در اين رواق نياز

پرنده ساكت و غمگين ،

                             ستاره بيمار است

دو چشم خسته ي من

در اين اميد عبث

دو شمع سوخته ي جان هميشه بيدار است

تو نيستي كه ببيني!

من پا به پای موکب خورشید                     

یک روز تا غروب سفر کردم

دنیا چه کوچک است                               

 وین راه شرق و غرب،چه کوتاه!

تنها دو روز راه میان زمین و ماه                 

امّا،من و تودور

آنگونه دور دور،که اعجاز عشق نیز           

ما را به یکدیگر نرساند ز هیچ راه،

                   آه!

پيامبر اكرم (ص):

انتظار فرج به وسيله صبر ، عبادت است.

17 ربيع الاول سالروز ميلاد ختم المرسلین محمد بن عبدالله و بنیانگذارمكتب جعفري امام جعفر صادق مبارك و تهنيت باد.

ساقيا آمدن عيد مبارك بادت

وآن مواعيد كه كردي مراود از يادت

      محيا - حديث

نوروز يكي از كهن ترين اعياد ملت ايران است كه با ماه فروردين آغاز مي شود.روز اول آن با نام خدا شروع مي شود.در اسماء العالم مجلسي از امام صادق(ع)روايت گرديده:در آغاز فروردين آدم آفريده شد و در آن روز فرخنده ايست براي طلب حاجات و برآورده شدن آرزوها.

همچنين از ايشان نقل شده كه اين روز بسيار كهن است وخداوند در نوروز از بندگان پيمان گرفت تا او را پرستش كرده وبرايش شريك قائل نشوند.به روايت ديگر نوروز جشن آغاز فروردين است كه جشن يادآوري نياكان مي باشدو مردم چنين مي پنداشتندكه در پنج شب متوالي ارواح مردگان براي ديدار وضع زندگي بازماندگان به زمين مي آيندو به خانه هايشان ميروند و اگر خانه تميز و پاكيزه و افراد آسوده باشند ،مسرور باز مي گردند.   به همين دليل در نوروز خانه را تميز كرده و در لحظه تحويل سال جامه نو پوشيده و خانه را نوراني نگاه مي داشتند.مرتضي راوندي در كتاب تاريخاجتماعي ايران درباره نوروز چنين مي نگارد:از دوره ساسانيان كلمه نوروز متداول شده است وتنها عيدي است كه از ديرباز تاكنون مورد علاقه واستقبال مردم بوده. عيد نوروز كه آن را نوك روز مي گفتند مدت شش روز متوالي دوام داشت.در اين مدت زحمتكشان دست از كار مي كشيدند و به شادي و طرب مي پرداختند.هر كس خانه و آشيانه خود را آراسته مي نمود.مردم صبح زود به كنار نهرهاوقنات ها مي رفتندوپس از شستشو به يكديگر آب مي پاشيدندو شيريني تعارف مي كردند.صبحگاهان قبل از آنكه كلامي ادا كنند شكر مي خوردندو براي حفظ سلامتي به بدن روغن مي ماليدند.

نوروز،تجديد خاطره اي بزرگ است،خاطره خوشياوندي انسان با طبيعت.

دلم

ايمانم

و همه ي باورم

را به مشبك هاي ضريحت كه

پنجره هاي آسمان اند

گره زده ام.

شهادت ثامن الحجج علي بن موسي الرضا بر تمامي شيعيان تسليت باد.

من روز خویش را

با آفتاب روی تو

کز مشرق خیال دمیده ست

آغاز می کنم

من با تو می نویسم و می خوانم

من با تو راه می روم و حرف می زنم

وز شوق این محال

- که دستم به دست توست-

من جای راه رفتن

پرواز می کنم !

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم ،

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میان مردم

در ازدحام شهر

غیر از تو هرچه هست فراموش می کنم ...............