معشوقی از عاشقش پرسید: ... من قشنگم؟

 عاشق جواب داد ... نه ...

پرسید... دلش می خواد با اون باشه؟

 باز جواب داد ... نه ...

 پرسید ... اگه ترکت کنم گریه میکنی ؟

 جواب داد ... نه ...

 معشوق با چشمان پر از اشک می خواست عاشق رو ترک کنه که اون دست معشوق رو گرفت و گفت

 تو قشنگ نیستی بلکه تو زیبایی ...

 من نمی خوام با تو باشم من نیاز دارم با تو باشم ...

 اگه بری گریه نمی کنم ... می میرم.

تو نیستی که ببینی،چگونه،دور از تو                     به روی هر چه درین خانه ست            

غبار سربی اندوه،بال گسترده است                       تو نیستی که ببینی،دل رمیده من

به جز تو، یادهمه چیز را رها کرده است

غروب های غریب                                            در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین،                                     ستاره بیمار است

 دو چشم خسته من                                           در این امید عبث 

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار ست          

                                                 تو نیستی که ببینی!

ماه تابید و چو دید آن همه خاموش مرا

نرم باز آمد و بگرفت در آغوش مرا

گفت:خاموش درین جا چه نشستی؟" گفتم:

بوی محبوبه ی شب می برد از هوش مرا!

بوی محبوبه شب، بوی جنون پرور عشق

وه، چه جادوست که از هوش برد بوش مرا

بوی محبوبه ی شب، نغمه ی چنگی است لطیف

 که ز افلاک کند زمزمه در گوش مرا

بوی محبوبه ی شب همچو شرابی گیراست

مست و شیدا کند این جام پر از نوش مرا

بوی محبوبه ی شب جلوه ی جادویی اوست

آن که کرده ست به یکباره فراموش مرا. 

هر روز اگر یک بوسه مهمان تو باشم

عمری به شیرینی غزل خوان تو باشم

با من اگر پیمان نگهداری به یاری

من تا نفس دارم به پیمان تو باشم

عشق تو شد فرمانروای هستی من

تا هرچه فرمایی به فرمان تو باشم

گر در تو حیران مانده ام بر من ببخشای

من، دوست می دارم که حیران تو باشم

حیران چشمان تو بودن رستگاری ست

بگذار تا حیران چشمان تو باشم.

حیف  در هجرانت ای مه،صرف شد ایام ما 

بر لب آمد جان ما و بر نیامد کام ما

ما همه مستیم و دل جام است و جاده خون دل

ساقی غم می کند لبریز هر دم جام ما

سوی این سرگشتگان،با مهربانی کن نظر

تا شود از یمن مهرت،چرخ گردون رام ما

شب شد آخر روز ما،در انتظار مقدمت

وه چه طولانی است ای مه،در فراقت شام ما

عاشقیم و دردمند از داغ هجران توایم

دیدن روی تو باشد،چاره آلام ما

می شود این کلبه رشک،جنّت اگر

سایه اند از همای رحمتت بر بام ما

انتظارت تره نشینم کرد و با خوناب اشک

کی نشیند گرد طوفان غم ایّام ما

لطفی ای پاکیزه دامن،دست ما بر دامنت

تا درین دوران وانفسا،نلغزد گام ما

دور از انصاف است اگر خواهی وصل او

بس بلند است این مقام و نارسا اندام ما

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت مهدی آل عبا بر تمامی دوستدارانش

مبارک باد.

نگاه ساکت باران بروی صورتم دزدانه می لغزد

ولی یاران نمی دانند که من دریایی از درد م

به ظاهر گر چه می خند م

ولی اندر سکوتی تلخ می گریم.