نشسته بود خیال تو همزمان با من    

که باز،جادوی آن بوی خوش،طلوع تو را

در آشیانه خاموش من بشارت داد            

 زلال عطر تو پیچید در فضای اتاق

جهان و جان را در بوی گل شناور کرد

در آستانه در   به روح باران می ماندی،         

 ای طراوت محض!

شکوه رحمت مطلق ز چهره ات می تافت

به خنده گفتی : "تنها نبینمت"

گفتم:  "غم تو مانده و شب های بی کران با من؟"

امشب از تو خواهم نوشت

با نگاه نیلوفری

تا حوالی بی کسی

از تو خواهم سرود

ترانه ای خواهم کاشت

و با گریه بارانم

تو سبز خواهی شد ...

در بغض کویری شعرهایم

من،

فریادی خفته در سکوت مردابم

و شاید سالیان دیگر

پیدا کنی

چشمانی که

حک شده بر تخته سنگی

و تو آن روز

بر مزار چشم هایم

نیلوفری بکار

به یاد بی کسی مرداب ...

به یاد غربت غمگینم ...

شب ها،که سکوت است و سکوت است و سیاهی

آوای تو می خواندم از لا یتناهی.

آوای تو می آردم از شوق به پرواز

شب ها،که سکوت است و سکوت است و سیاهی

 امواج نو ای تو،به من می رسد از دور

در یایی و من تشنه مهر تو،چو ماهی

وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق،گواهی

دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذّت این چشم به راهی

ای عشق تو را دارم و دارای جهانم                  

همواره تویی،هر چه تو گویی و تو خواهی