من پا به پای موکب خورشید                     

یک روز تا غروب سفر کردم

دنیا چه کوچک است                               

 وین راه شرق و غرب،چه کوتاه!

تنها دو روز راه میان زمین و ماه                 

امّا،من و تودور

آنگونه دور دور،که اعجاز عشق نیز           

ما را به یکدیگر نرساند ز هیچ راه،

                   آه!

ساقيا آمدن عيد مبارك بادت

وآن مواعيد كه كردي مراود از يادت

      محيا - حديث

نوروز يكي از كهن ترين اعياد ملت ايران است كه با ماه فروردين آغاز مي شود.روز اول آن با نام خدا شروع مي شود.در اسماء العالم مجلسي از امام صادق(ع)روايت گرديده:در آغاز فروردين آدم آفريده شد و در آن روز فرخنده ايست براي طلب حاجات و برآورده شدن آرزوها.

همچنين از ايشان نقل شده كه اين روز بسيار كهن است وخداوند در نوروز از بندگان پيمان گرفت تا او را پرستش كرده وبرايش شريك قائل نشوند.به روايت ديگر نوروز جشن آغاز فروردين است كه جشن يادآوري نياكان مي باشدو مردم چنين مي پنداشتندكه در پنج شب متوالي ارواح مردگان براي ديدار وضع زندگي بازماندگان به زمين مي آيندو به خانه هايشان ميروند و اگر خانه تميز و پاكيزه و افراد آسوده باشند ،مسرور باز مي گردند.   به همين دليل در نوروز خانه را تميز كرده و در لحظه تحويل سال جامه نو پوشيده و خانه را نوراني نگاه مي داشتند.مرتضي راوندي در كتاب تاريخاجتماعي ايران درباره نوروز چنين مي نگارد:از دوره ساسانيان كلمه نوروز متداول شده است وتنها عيدي است كه از ديرباز تاكنون مورد علاقه واستقبال مردم بوده. عيد نوروز كه آن را نوك روز مي گفتند مدت شش روز متوالي دوام داشت.در اين مدت زحمتكشان دست از كار مي كشيدند و به شادي و طرب مي پرداختند.هر كس خانه و آشيانه خود را آراسته مي نمود.مردم صبح زود به كنار نهرهاوقنات ها مي رفتندوپس از شستشو به يكديگر آب مي پاشيدندو شيريني تعارف مي كردند.صبحگاهان قبل از آنكه كلامي ادا كنند شكر مي خوردندو براي حفظ سلامتي به بدن روغن مي ماليدند.

نوروز،تجديد خاطره اي بزرگ است،خاطره خوشياوندي انسان با طبيعت.

تو ای سپرده دلم را به دست ویرانی!                          

همین تویی تو،که شاید دو قطره،پنهانی

شبی که با تو در افتد غم پشیمانی

سر شک تلخی در مرگ من می افشانی!

تویی!

             همین تو،

                                که می آوری به یاد مرا.

نشسته بود خیال تو همزمان با من    

که باز،جادوی آن بوی خوش،طلوع تو را

در آشیانه خاموش من بشارت داد            

 زلال عطر تو پیچید در فضای اتاق

جهان و جان را در بوی گل شناور کرد

در آستانه در   به روح باران می ماندی،         

 ای طراوت محض!

شکوه رحمت مطلق ز چهره ات می تافت

به خنده گفتی : "تنها نبینمت"

گفتم:  "غم تو مانده و شب های بی کران با من؟"

شب ها،که سکوت است و سکوت است و سیاهی

آوای تو می خواندم از لا یتناهی.

آوای تو می آردم از شوق به پرواز

شب ها،که سکوت است و سکوت است و سیاهی

 امواج نو ای تو،به من می رسد از دور

در یایی و من تشنه مهر تو،چو ماهی

وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

خوش می دهد از گرمی این شوق،گواهی

دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذّت این چشم به راهی

ای عشق تو را دارم و دارای جهانم                  

همواره تویی،هر چه تو گویی و تو خواهی

شب،آنچنان زلال،که می شد ستاره چید!

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید!

نه از فراز بام،که از پای بوته ها

می شد تو را در آینه هر ستاره دید!

در بی کران دشت،در نیمه های شب

جز من که با خیال تو می گشتم

جز من که در کنار تو،می سوختم غریب!

تنها ستاره بود که می سوخت

تنها نسیم نورکه می گشت.

تو نیستی که ببینی،چگونه،دور از تو                     به روی هر چه درین خانه ست            

غبار سربی اندوه،بال گسترده است                       تو نیستی که ببینی،دل رمیده من

به جز تو، یادهمه چیز را رها کرده است

غروب های غریب                                            در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین،                                     ستاره بیمار است

 دو چشم خسته من                                           در این امید عبث 

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار ست          

                                                 تو نیستی که ببینی!

حیف  در هجرانت ای مه،صرف شد ایام ما 

بر لب آمد جان ما و بر نیامد کام ما

ما همه مستیم و دل جام است و جاده خون دل

ساقی غم می کند لبریز هر دم جام ما

سوی این سرگشتگان،با مهربانی کن نظر

تا شود از یمن مهرت،چرخ گردون رام ما

شب شد آخر روز ما،در انتظار مقدمت

وه چه طولانی است ای مه،در فراقت شام ما

عاشقیم و دردمند از داغ هجران توایم

دیدن روی تو باشد،چاره آلام ما

می شود این کلبه رشک،جنّت اگر

سایه اند از همای رحمتت بر بام ما

انتظارت تره نشینم کرد و با خوناب اشک

کی نشیند گرد طوفان غم ایّام ما

لطفی ای پاکیزه دامن،دست ما بر دامنت

تا درین دوران وانفسا،نلغزد گام ما

دور از انصاف است اگر خواهی وصل او

بس بلند است این مقام و نارسا اندام ما

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت مهدی آل عبا بر تمامی دوستدارانش

مبارک باد.

نگاه ساکت باران بروی صورتم دزدانه می لغزد

ولی یاران نمی دانند که من دریایی از درد م

به ظاهر گر چه می خند م

ولی اندر سکوتی تلخ می گریم.

چقدر سرخ شدن زیر تازیانه شوق؟

چقدر بی تو نشستن درین سکوت و ستوه؟

چقدر بی تو به دنبال خویش گردیدن؟

کویر حوصله را با تو در نوردیدن؟

میان جان دو عاشق چنین به هم نزدیک

چقدر باید مشتاق ماند و ماند صبور

چقدر باید نزدیک بود و از هم دور

چقدر؟

                چقدر؟

کرامت من بی کرانه است چون دریا،

عشق من ژرف است باز چون دریا ؛

هر قدر بیشتر به تو می بخشم

بیشتر دارم،

برای هر دوی ما بی انتها

پرنده رنگین پر،

ترانه هایش

                                        از باغ شعر،رنگین تر

درین قفس،اما

من از پرنده،ترانه،هزار مرحله دور.

که گوش هوشم همواره چشم در راه است

صدای بال نفس های روشنایی را

صدای پای پیام آور رهایی را.

*جای حدیث رو خالی می کنیم امیدوارم سفر بهش خوش بگذرد*