همچون(( قطره ای بر نیلوفر))                            

شبنمی افتاده به چنگ شب حیات،

آرام و بی نشان،                                            

در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ،

نشسته ام و چشم های خاموشم را

به لب های کبود مشرق دوخته ام...                      

 پرستو های بی بهار من!

قاصدک های آواره در باد،باز گردید!                    

و تو،تشنه مجروح و عزیز من!

چشم هایت را به من مدوز،ببند!                          

من از دیدن آن ها رنج می برم.