نوروز يكي از كهن ترين اعياد ملت ايران است كه با ماه فروردين آغاز مي شود.روز اول آن با نام خدا شروع مي شود.در اسماء العالم مجلسي از امام صادق(ع)روايت گرديده:در آغاز فروردين آدم آفريده شد و در آن روز فرخنده ايست براي طلب حاجات و برآورده شدن آرزوها.

همچنين از ايشان نقل شده كه اين روز بسيار كهن است وخداوند در نوروز از بندگان پيمان گرفت تا او را پرستش كرده وبرايش شريك قائل نشوند.به روايت ديگر نوروز جشن آغاز فروردين است كه جشن يادآوري نياكان مي باشدو مردم چنين مي پنداشتندكه در پنج شب متوالي ارواح مردگان براي ديدار وضع زندگي بازماندگان به زمين مي آيندو به خانه هايشان ميروند و اگر خانه تميز و پاكيزه و افراد آسوده باشند ،مسرور باز مي گردند.   به همين دليل در نوروز خانه را تميز كرده و در لحظه تحويل سال جامه نو پوشيده و خانه را نوراني نگاه مي داشتند.مرتضي راوندي در كتاب تاريخاجتماعي ايران درباره نوروز چنين مي نگارد:از دوره ساسانيان كلمه نوروز متداول شده است وتنها عيدي است كه از ديرباز تاكنون مورد علاقه واستقبال مردم بوده. عيد نوروز كه آن را نوك روز مي گفتند مدت شش روز متوالي دوام داشت.در اين مدت زحمتكشان دست از كار مي كشيدند و به شادي و طرب مي پرداختند.هر كس خانه و آشيانه خود را آراسته مي نمود.مردم صبح زود به كنار نهرهاوقنات ها مي رفتندوپس از شستشو به يكديگر آب مي پاشيدندو شيريني تعارف مي كردند.صبحگاهان قبل از آنكه كلامي ادا كنند شكر مي خوردندو براي حفظ سلامتي به بدن روغن مي ماليدند.

نوروز،تجديد خاطره اي بزرگ است،خاطره خوشياوندي انسان با طبيعت.